Ze względu na swój uroczy wygląd, przypominający mieszankę lisa, szopa pracza i kota, przez długi czas nie było kwestią sporną, do jakiego rodzaju i rodziny należy ten gatunek. Dzisiaj wiadomo, że pandka ruda tworzy w królestwie zwierząt własną rodzinę, zwaną pandkowate (Ailuridae). W rzeczywistości nie jest ona blisko spokrewniona ze swoim imiennikiem, pandą wielką.
Zasięg występowania pandki obejmuje tereny południowej i wschodniej Azji, zamieszkuje chętnie dziuple lub nory w korzeniach drzew na stromych skalnych zboczach. Pandka ma częściowo wysuwalne pazury, co ułatwia jej wspinaczkę po drzewach. Głόwny element odżywiania stanowi bambus, ale jako prawdziwy drapieżnik nie pogardzi rόwnież małym gryzoniem, a na przekąskę chętnie zje owoce i inne rośliny. Teoretycznie jest samotnikiem i jak większość drapieżników jest terytorialna i znakuje swój teren wydzielinami specjalnych gruczołów i moczem.
W sprzyjających warunkach dożywa nawet 20 lat. Pandka ruda należy obecnie do gatunków silnie zagrożonych wyginięciem. Największym zagrożeniem jest utrata jej siedlisk: górskie lasy, w których żyje, są wycinane pod uprawy, drewno opałowe i materiały budowlane. Nowe drogi dodatkowo dzielą jej siedliska, co dramatycznie zwiększa ryzyko chowu wsobnego i chorób. Ponadto nielegalny handel futrami tych zwierząt stanowi poważne obciążenie dla ich niewielkiej populacji i stanowi egzystencjalne zagrożenie dla przetrwania tych fascynujących zwierząt. W ich naturalnym środowisku żyje obecnie mniej niż 10 000 osobników.
Ogród Zoologiczny Ueckermünde, jako członek EAZA i VdZ, uczestniczy w europejskim programie hodowli ochronnej pandki rudej Prawie roczna samiczka pandki rudej przyjechała do Ueckermünde z Ogrodu Zoobotanicznego w Toruniu. Docelowo w Zoo Ueckermünde zamieszkać mają dwie samiczki. Kolejna samiczka pandki rudej przyjedzie na koniec kwietnia, z Zoo Bussolengo we Włoszech.
Pandki rude w naszym zoo są ambasadorami swojego gatunku w środowisku naturalnym.
