Po raz pierwszy zmianę czasu na szeroką skalę wprowadzono podczas I wojny światowej. Niemcy i Austro-Węgry zrobiły to w 1916 roku, chcąc oszczędzać węgiel potrzebny do produkcji energii.

Choć często przypisuje mu się ten pomysł, Benjamin Franklin jedynie żartobliwie sugerował wcześniejsze wstawanie, aby oszczędzać świece. Współczesną koncepcję czasu letniego opracowano dopiero pod koniec XIX wieku.

Na ziemiach polskich czas letni stosowano już podczas I wojny światowej. Po wojnie z niego rezygnowano, a następnie przywracano. W obecnej formie obowiązuje nieprzerwanie od 1977 roku.

Przechodząc na czas letni, przesuwamy wskazówki z godziny 2.00 na 3.00. Oznacza to, że tej nocy śpimy o godzinę krócej.

Przy powrocie na czas zimowy wskazówki cofane są z godziny 3.00 na 2.00. Godzina między 2.00 a 3.00 trwa więc dwa razy.

Na świecie ponad 140 krajów nie stosuje sezonowej zmiany czasu. Wiele państw uznało, że oszczędności energii są zbyt małe, by uzasadniać związane z tym niedogodności.

Wśród państw, które nie stosują czasu letniego, są m.in. Japonia, Indie czy Chiny. Mieszkańcy tych krajów nie muszą dwa razy w roku przestawiać zegarków.

Badania wskazują, że szczególnie wiosenna zmiana czasu może powodować zmęczenie, problemy ze snem i rozregulowanie rytmu dobowego. Organizm potrzebuje zwykle kilku dni na przystosowanie się do nowego czasu.

W 2019 roku europosłowie poparli pomysł rezygnacji z sezonowej zmiany czasu. Kraje Unii Europejskiej do dziś nie uzgodniły jednak, czy pozostać na stałe przy czasie letnim, czy zimowym.

Podczas zmiany czasu aktualizowane są rozkłady jazdy, systemy bankowe, serwery i urządzenia elektroniczne. Dla informatyków to jeden z najbardziej wymagających momentów w roku, bo każda pomyłka może powodować błędy w zapisach danych.

Według badań najwięcej osób zapomina o zmianie czasu w przypadku budzików, zegarków ściennych, piekarników i zegarów w samochodach. Smartfony oraz komputery zwykle aktualizują godzinę automatycznie.